راه میافتمبی آنکه بدانم به کجاو کسی بداندپای در راه میگذارمپیادهدوست دارم هیچ کس نداند کجا میرومپای در کوه میگذارمخلوت نیستپیش میرومخلوت تر میشودپیشتر میرومخلوت استبالاتراز قله عبور میکنمدرخ

در دستهای خسته من بوی نان و سیبدستان گرم تو تا ته درون جیبدستان خسته من لرز میکنند ...اخراج از بهشت و تقلای بی نصیب دستان نرم و سفید تو بوسه زاردستان زبر و پینهدار من اما کمی نجیبشب تیغ دستهام خراش